Hayat ıslık çalmakta ve biz bunu duyuyoruz, belki de bazılarımız duyamıyor. Duyamadığımız zaman gri ve karanlıkta yaşıyoruz. Hayatın sesini duyduğumuz zaman ise onun ritmine ayak uydurup dans ediyoruz. Bu dans yavaş veya hızlı olabiliyor. Fakat yaşamın bir ritmi var. Ona uyduğumuz an akıp gidiyoruz.
Koşuşturmacanın içinde sakince oturup boşluğa baktığımız, zihnimizi boşalttığımız anlarda
görüntüler netleşir, düşünceler yavaşlar, seslerde belirginleşir. Bu bir kuş sesi, arabaların egzoz patırtısı, bir annenin seslenişi, simit satan çocuğun tınısı, rüzgar, dalgalar ya da yağmur olabilir.
İşte tüm bunlar yaşamın sesi ve ritmi. Yalın yaşamak belki de tam olarak budur. Arabada seyahat ederken müziğin sesini açar hayallere dalarız oysa gerçeğin kendisini dinlemeyi denemeliyiz. Korna sesi, sokak gürültüsü, insana garip geliyor, fakat şimdiye, bu ana getiriyor bilinci.
Sesler hep var. Boğuk, gür veya donuk. Hiç susmayan, bizi yönlendiren, iyi ya da kötü hissetmemize neden olan. Amaç onları düzenlemek, gönlümüze ve aklımıza uygun hale getirmek.
Ki böylece varoluşumuz renkli veya koyu olabiliyor. Karanlıkta kalan dönemleri, keşke küçükken annemizden duyduğumuz ninniler aydınlatabilse, kim bilir bir etkisi de vardır.
Ritmin ayarını, balansını sürekli dengede tutmamız gerekiyor bu işin şakası yok doğrusu.
Bazı sesler bizi uyuşturur, kim olduğumuzu unutturur. Oysa uyanık olmamız gerekli, uyanmak içinde müziğin sesini kısıp, yaşama, hayata, cana, varlığa ait çıplak sesi duymalıyız.
Yaşamın bir modu var ve onu yakalayan belki de esrarı çözdü, bunu yazdığım bir şiirle destekleyeyim…
Sakin, sessiz, adım adım…
Ayak ucunda, incitmeden
Neden yükseltiyorsun tonu ?
Etraf hırçınlarla dolu
Düşürmemek gerekir modu
Kimimiz yoklukta, kimimiz bulur bolu
Herkesin bir hayali var ;
Benimkisi kuvvetli ve koyu
Yazılmış alnıma kodu
Çöz çözebilirsen,
Engeller var yollar boyu…