Aksetti devâm oltaya, duvarları mahrek
Servîye vedâ vakti bakışlar suya seyrek.
Evvel çayırın vâdesi ırmaklarda hâzan.
Yâ Rab o ne çehre ki eder dâima sûzan.
Sûzânı ki kül etti benim hissimi dîdem
Sûzânı ki kor zerresi âlem-i cehennem.
Katran ateşin pençesidir yaktı sûzânım
Bir katre denizden deri dinmez mi sultânım
Şeytânı ufuklarda mühîm etti kılan ket
Hülyâ uyarak kalp bu sefil cenneti terk et
Lâkin akıyor karş’ kıyıya doğru kayıklar
Artık suya bakışları hicranlı sayıklar…