Düşüncelerim ağırlaşıyor

Kaygılar bırakmıyor peşimi

Yastık arıyor başım

Soluma dönüp sünnete muhalif oluyorum

Kalbim yatakla paralel

Giderek yabancılaşıyorum kendime

Anneme muhalif oluyorum

Bu, aynı suda yıkanmaya çalışmak gibi

Malayani bir eyleme dönüşüyor

Çünkü annem elimi tuttuğunda tümvarlığını

Avucumun içine sığdırmayı başarıyor

Avuçlarımdan damarlarıma doğru yayılan haşyet

Canımı ölümle yaşam arasında sıkıştırıyor

Alışıyorum

Nihilist bir huzurla doluyor içim

Hüznü kambur edip sırtında taşıyorum

Rüyasız bir dünyanın mutlaklık ve katılığına razı olup

Subjektif algının sınırlarını zorlayarak zamanı sabitliyorum

Ve tüm dünyaya muhalif oluyorum

Sahte mutluluktan

“Desinler” ve “derlerden”  kaçıyorum

Spesifik  bir yalnızlıkla başbaşa kalıyorum

Hiçlikten ibaret olan herkesten uzaklaşıyorum

Kan çeker diyerek bölüyorum kendimi ikiye

İki yarımdan iki tam elde ediyorum

Şaşırıp bakıyorum aynaya

Hangisi gerçek ben idrak edemiyorum

İkilik kargaşası yaşıyorum

Bilinmezlik galip geliyor

ve ben kaybediyorum

 

– Vildan ALMAL

Kimler Neler Demiş?

avatar
  Abonelik  
Bildir
%d blogcu bunu beğendi: